آقای کیتینگ: "غنچههای گل سرخ را کنون که میتوانی برچین" معادل لاتین اون هست: carpe diem. حالا کی میدونه معنیش چی میشه؟
میکس: کارپه دیم، دم را غنیمت شمار.
آقای کیتینگ: چرا شاعر از این عبارت استفاده کرده؟ به این دلیل که ما خوراک کرمها هستیم بچهها. چون، چه ما باور داشته باشیم یا نداشته باشیم، تک تک ما در این اتاق، روزی از نفس زدن باز میایستیم، جسممون سرد خواهد شد و خواهیم مرد.
Dead poets society
اگه فیلم رو ندیدین، ادامهی مطلب پر از اسپویله. احتیاط کنین.♡
تو طول دوباره تماشا کردن انجمن شاعران مرده، البته برای بار دوم، خیلی فکر کردم. داشتم فکر میکردم که چی میشد اگه نیل پری وجود داشت و زنده بود، مطمئن بودم تا الان یه بازیگر معروفی میشد و اکثر کارهاش، بیشتر شاعرانه و رمانتیکه، و شاید دو - سهتا کتاب اشعار از خودش به جا میذاشت و مطمئن بودم اگه بچههای کوچیک و نوجوونها اون رو میدیدنش و ازش میپرسیدن که چی باعث شده بازیگر و شاعر خوبی باشه؟ تنها این عبارت رو بهش میگفت: o captain, my captain
داشتم فکر میکردم کاش واقعا یه نیل پری در زندگیمون داشتیم. وجود این آدم باعث میشد حس بهتری داشته باشم. امید واقعی تو دلش بود، حتی اگه پدرش هم مانع کارهاش میشد، بازم ته دلش بهش میگفت: کارپه دیم.
آقای کیتینگ با هر معلمی متفاوتتر بود. دوست نداشت کلاسش مثل بقیهی کلاسهای دیگه خشک و سطحی باشه. دوست داشت ادبیات رو طوری درس بده که تو ذهنشون بمونه. بهشون شجاعت و جرئت بده تا بتونن فریاد بزنن، نذارن صداشون محوتر بشه و دید متفاوتتری به دنیا داشته باشن.
عشق چیزی بود که تو فیلم حس میشد. از نگاهها، دستها، شعرهایی که میسرودن و صداهاشون. میتونستی بفهمی چه حسی دارن. میتونی بفهمی اون ها دنبال عشق بودن و هنوزن هستن. حتی میدونم نیل هم هنوز دنبالش میگرده.
شاید هنوز انجمن شاعران مرده وجود داشته باشه. شاید اعضای انجمن روی میز ایستادن و بگن ای ناخدا، ناخدای من. هیجوقت از انجمن خبر نداره، نبایدم خبر داشته باشن. شاید ما یه روزی، عضو انجمن باشیم. البته هستیم. کی میدونه؟
#من_نوشته
پ.ن: مطمئنم هزار بار بهش نگاه کنم ازش خسته نمیشم. :)
